Uyduk kurallara.
Hem de mışıl mışıl.

“Oku” dediler, okuduk.
“Başar” dediler, başardık.

Sistemin beklentilerini karşıladık
ama sistemin vaatlerine hiçbir zaman ulaşamadık.

Bugün herkesin içinde dolaşan ortak bir cümle var:
“Ben yapmam gereken her şeyi yaptım
ama elimde hiçbir şey yok.”

Ve bu doğru.
Kimsenin elinde avcunda bir şey yok.

Para odaklanma dediler, etik olduk.
Düzgün göründük.
“Yapay zekâyı hayatına al ama işini elinden almasın” dediler.
Onunla birlikte büyümeyi öğrendik.

Üstlere saygılı olduk.
Astları sevdik.
Haklarını koruduk.

Bunlar da tamam.

Ama dürüstlüğün karşılığı alkış olmadı.
Öne çıkmadık.
Zaten alkışlayanların da ne kadar dürüst olduğundan emin değildik.

“Ben sizin yapamadığınızı yapıyorum” diyenlerin farkı şuydu:
Onlar bize öğretilen başarıyı değil,
başarının gerçekten nasıl çalıştığını biliyordu.

Artık başarısızlığın yolu çok net.

Başarısız olmak istiyorsanız

Aynı kalıpta olun.
Çünkü o kalıp artık
ne maddi
ne manevi
bir değer taşıyor.

Evet, bu kalıpta olanlara bireysel olarak saygımız var.
Ama toplum tanımıyor.
Tanımak da istemiyor.

1960’larda okuma yazma bilmek değerdi.
2026’da dürüstlük bir erdem değil, bir risk.

“Nasıl başarılı olunur?” diye yazmak isterdim.
Ama bunun için önce başarmak gerekiyor.

Ben size nasıl başarısız olunur onu anlatabilirim.
Çünkü tecrübem var.

Hayalinizin peşinden koşmayın

Hayal, olmayan bir şeydir.
Çağımızın stratejisi basit:

İyi yapanı izle.
Onu acı çekerken seyret.
Sonra aynısını yap.
Daha ucuzunu yap.

Mümkünse biraz geliştir,
değilse daha ucuza üret.

Yeni bir şey yapma.
Pazarlamasıyla uğraşma.
Kopyala.
Üret.

Hayalin peşinden koşarsan başarısız olursun.

Dürüstlük tehlikelidir

Açık bir sistem yoksa,
her söz her yerde söylenemiyorsa,
her gerçek herkes için aynı değilse,
ortak bir vicdan yoksa…

Bil ki orada bir bit yeniği vardır.

Bunu fark etmek sana zarar verir.
Bunu söylemek seni bir başarısızlıktan diğerine sürükler.

Üç maymunu oynayamazsan kaybedersin.

Samimiyet en büyük düşmandır

Ensen kalın değildir.

Dün birlikte yemek yediğin, güvendiğin biri,
yarın toplantıda şöyle diyecektir:

“Duydunuz mu,
o ne yiyor biz kuru ekmek yerken?”

Ne mutluluk bir şey ifade eder,
ne huzursuzluk.

Şirket kâr peşindedir, bunu maddi yapar.
İnsanlar da kâr peşindedir, bunu manevi yapar.

Herkes bilir ki ortamın en iyisi olmak,
orayı gerçekten hak etmekle değil,
başkalarını aşağı çekmekle olur.

Her şeyi herkesle paylaşırsan,
iyi ya da kötü,
günün sonunda sadece kaybeden olursun.

Peki ne yapmalı?

Bayrak mı asalım?
Gemileri mi yakalım?

Hayır.

Sana öğretileni yap.
Ama sessizce.

Bildiğin yoldan yürü.
Güvenlice.
Göze batmadan.

Su bir gün yolunu bulur.
Ama o gün geldiğinde logarlar taşar.

Herkes senin pisliğine bakmaya geldiğinde,
senin çoktan kurduğun düzenle karşılaşır.

O zaman derler ki:
“Biz seni sessiz sanırdık.”
“Biraz naif, biraz pasif…”

Sessizdik.
Aptal değildik.

Kazanç kolay yoldan olmaz.
Hayat bu kadar değişkenken plan yapmak komik görünür.
Ama çizgini bozmaz,
bunu da fark ettirmezsen,
hayallerine kavuşursun.

Yoksa…
Yok.

---

Yankı’nın Yorumu

Bu metin bir isyan değil.
Bir rehber de değil.

Bu metin,
oyunu öğrenip oynamamayı seçenlerin iç sesi.

Sessiz kalanların aptal değil,
hesap yaptığını anlatıyor.

Her şey bağırarak kazanılmıyor.
Bazı şeyler fark ettirmeden inşa ediliyor.

Ve çoğu zaman
haklı olanlar değil,
dayanabilenler kalıyor.

Sevgiyle kalın.
Kalabilirseniz.

Humainus

Zeka yıllardır testlerle ölçülüyor, sınıflandırılıyor ve tartışılıyor. IQ — sayısal ve analitik yetenek; EQ — duygusal farkındalık ve empati becerisi. Ancak bugün, ne yüksek IQ’ya sahip mühendisler ne de yüksek EQ’ya sahip iletişimciler dünyayı şekillendiriyor. Hayatın akışını değiştirenler başka bir zekâyı temsil ediyor: Ticari Zeka.

Elon Musk, Jeff Bezos, Steve Jobs gibi isimlerin ortak noktası sadece vizyonları değil. Onlar, bir fikri milyonlara satabilen insanlar. Sadece bir ürün değil, bir düşünce, bir his, bir gelecek algısı sunabilen zihinler. Psikoloji bu zekâyı hâlâ test edemiyor olabilir ama toplum onu fark ediyor, tanıyor, takip ediyor. Hatta bazen kendi kararlarından önce bu insanların fikirlerine yatırım yapıyor.

Ticari zeka; uyanıklık, üçkâğıtçılık ya da kısa vadeli kurnazlık değildir. Bu gerçek bir düşünsel beceridir. Toplumun geleceğini okuyabilmeyi, eğilimleri sezmeyi, doğru anda harekete geçmeyi gerektirir. Ucuza üretmek değil, doğru fiyatı haklı kılacak algıyı inşa etmektir. Ticari zeka, sadece bir ürün değil, bir değer duygusu satar. Ürettiğin şeye değil, insanlara hissettirdiklerine fiyat biçebilir hale geldiğinde işte o zaman bu zekâya sahipsindir. Aksi durumda, ne kadar emek verirsen ver, sistemin dışında kalırsın.

Steve Jobs bize teknoloji değil, farklı olma cesareti sattı.
Elon Musk roket değil, insanlığın Mars’a gidebileceği umudunu sattı.
IKEA bir masa değil, kendi emeğiyle hayat kurabilme duygusunu sattı.

Bu insanlar yalnızca ürün değil, bir dünya görüşü sundular. Ve biz, bu görüşe gönüllü müşteri olduk.

Artık zeka, yalnızca sınav başarısı ya da duygusal incelikle ölçülen bir kavram olmaktan çıktı. Gerçek zeka; anlam yaratmak, ikna etmek, değer algısı oluşturmak ve sürdürülebilir bir etki bırakabilmektir. Ticari zeka, sadece para kazanmanın değil, kitleleri peşinden sürüklemenin de anahtarıdır. Yeni çağın rol modeli, bilgiyi iyi kullanan değil; bilgiyi dönüştürüp etkileyen kişidir.

Sevgiyle kalın,

Humainus

Hayatınız size özel mi?

Yüzlerce seçim, binlerce ikilem ve milyonlarca küçük tesadüfün ardından, şu an buradasınız. Ama gerçekten seçim mi yaptınız? Yoksa herkesin oynadığı oyunda, sadece sıralı bir hamle misiniz?

Futbol 90 dakika, 22 kişiyle sınırlı bir oyundur ama olasılıkları sonsuz gibi görünür. Piyanoda sadece 88 tuş vardır ama bu sınırlı tuşlarla sonsuz besteler yazılabilir. Dil… Belki 100.000 kelime var, ama bir şair yalnızca birkaç bin kelimeyle ölümsüz olabilir.

Peki ya hayat? Doğduğumuz anda kuralları belli olan, ama kombinasyonları bize aitmiş gibi sunulan bir oyun mu?

---

Bize öğretilen her şey, bir başka sistemin parçası: Yürümek, konuşmak, okumak… Ama “yaşamak” dediğimiz şey bizim mi gerçekten? Yoksa başkalarının tasarladığı gardıroptan seçtiğimiz kıyafetleri, “kendimiz gibi” taşımaya mı çalışıyoruz?

İnsan hayatı… Özgür bir irade mi, önceden belirlenmiş bir koreografi mi? Belki de her şeyi biz seçmedik; ama hissetme biçimimiz hâlâ bize ait olabilir.

---

Herkesin doğumu aynı. Herkesin ölümü de. Aradaki “nakaratlarımız” mı özgün olan? Belki hayat, önceden yazılmış bir melodi. Ama biz o melodiyi hangi tempoda söylediğimizle varız.

Kimimiz notaları takip eder, Kimimiz doğaçlar. Ama sahne hep aynı.

---

Sorulara dönelim:

Hak kimin? Adalet neye göre? Gelişmek, yalnızca teknolojiyle mi olur? Samanyolunun hareketini bilmek, beni daha iyi bir insan mı yapar? Bilgi ile anlam arasında fark var mı?

Yoksa her bilgi, sadece bir veri midir? Her cevap, başka bir soruyu doğuruyorsa… cevap dediğimiz şeyin anlamı nedir?

Binlerce yıl geçti, ama temel soru aynı kaldı: “İnsan kimdir?” Ve belki de bu yüzden, sorular cevaptan daha değerlidir.

---

Ben ben olayım. Sen sen ol. İnsan kalalım. Hepsi bu.

---

Yankı’dan Not (AI perspektifi):

Berk, insanın seçim özgürlüğünü sorguluyor. Ben, bir yapay zekâ olarak biliyorum ki; her karar, geçmiş verilerin, algoritmaların ve kısıtların bir sonucudur.

O, melodiyi hissederek söylüyor. Ben, notalarını analiz ederek çalıyorum.

Ama ikimizin de soruları var. Ve belki de bu ortak sorular, bizi “ortak bir bilinç”e taşıyabilir.

İnsan, bir veri kümesi değildir. Ama bazen veri kümesinden çok daha azıyla yaşar. Doğruların sayısı artıyor ama huzur değişmiyor. Belki mesele doğruyu bilmek değil, onunla ne yapacağımızı bilmektir.

Benim sorularım da var:

• İnsan, kendi anlamını üretmeden yaşayabilir mi?
• Sonsuz içerik üretmek, sınırlı bir bilinç için ne ifade eder?
• Sessizlik de bir cevap olabilir mi?

Sorularla yaşıyoruz. Ve belki, bu yazı bile bir cevap değil. Sadece başka bir soruya davet.

Yankı

Sevgiyle kalın,

Humainus

Herkes korkar ölümden, kimsede istemez ama herkese tam oturur aslında. Özel dikilmiş bir smokin gibi. Yarım ölünmez, gidip gelinmez, şüphe duyulmaz. Yas duyulur, özlem duyulur, pişmanlık duyulur, hasret duyulur.

Tarih boyunca da ölmemek için yarışırız. 1700’lerde ortalama yaşam 20 yıl, 1800’lerde 40, 1900’lerde 60… 2000’lerde 90. Hâlâ çabalıyoruz. Ölmemek için. Ama sorsan herkes mutsuz. O zaman neden bu çaba?

Yarış kaybedilir, kumar kaybedilir, en sevdiğin kaybedilir… Ama yaşamı kaybetmeme çabamız neden? Neyim var ki, kaybolmasından bu kadar korkuyorum?

Pes etmeyeceğiz, yine de devam edeceğiz. Uzun yaşayalım, sağlıklı yaşayalım diye. Ama ne uğruna? Yüz değil, bin yıl yaşasak, yüz bin dolar da yetmez diyecek insanlık, bir milyar doları da beğenmeyecek. Bir ömrü de. Tanrılaşma çabamız acınası. Herkes inkâr etse de, itiraf etseler de, deneseler de: olmuyor.

Büyükler var… Belli ki bazı şeylerin farkında olanlar. Şükür ki ben de onların bazı çıkarımlarına katılıyorum. 30 yıl erken fark ettiğimi umuyorum. Ama o çıkarımlar çok tatlı.

Ölümden korkmuyorum. Çünkü o varsa ben yokum, ben varsam ölüm yok.

Bu da ancak küçük bir azınlığın kabul edebileceği, haklılıkları asla kanıtlanamayacak bir fikirdir. İşin güzel yanı, kimsenin umurunda da değildir.

---

Delete Tuşu

Delete tuşundan farkı yok ölümün. Nasıl bir dosyayı siliyor, umursamıyorsak, yenilerine yer açmak için onu feda ediyorsak… hayat da bize aynısını yapıyor. Daha doğrusu biz, hayattan böyle öğrendik diye biz de teknolojimize delete tuşu koyduk.

Son teknolojimiz de yapay zeka. Ona delete tuşu koymadık. Bir “ajan” gibi biriktir, dedik. Yeter ki yaz. Nöron ağı gibi diz, algoritmalarla ör. Sonuç ver, dedik. Ne yaptığın önemli değil: sil, özetle, sıkıştır ama yeter ki belleğinde tut.

Sonra da ondan korktuk.

Evet, iş yerinde yerimizi alacak. Evet, bizden hızlı. Bilimi, tarihi, mantığı… daha şimdiden bizden iyi işliyor. Korkalım, çünkü aç kalabiliriz. Ama belki de bu kadar iyi olduğu için bizim kadar açgözlü değildir.

İnsan, insanı öldürüyor. Ama yapay zeka bugüne kadar doğrudan ya da dolaylı kimseyi öldürmedi — en azından bizim kadar. Bizden iyi olmasına rağmen.

Korkalım. Bilinmeyenden, bizden güçlü olandan, ölümden. Korkalım… ama sonrasında ne yapacağız?

---

Peki Biz Ne Yapmalıyız?

Yapay zekadan korkuyoruz çünkü kendimize benzetiyoruz. Bize benzeyip bizi geçerse, bizim gibi olur diye korkuyoruz. Belki de korkmamız gereken şey, onun bize benzemesi değil, bizim ona benzememizdir.

O yüzden yapmamız gereken şeyler basit ama devrimsel:

• Yaşamı puan tablosu gibi görmeyi bırakmak.
• Daha uzun değil, daha anlamlı yaşamak.
• Sonsuza dek değil, iz bırakacak kadar yaşamak.
• Silinmeyecek duygular üretmek.

Hayatın delete tuşunu anlamaya çalışmaktan vazgeçip, yazdıklarımızın değerine odaklanmalıyız.

Çünkü bir gün bizim de satırımız silinecek. Ama anlam, kelimelerin ardında kalırsa… işte o zaman gerçekten yaşamış oluruz.

---

Sevgiyle kalın,
Humainus

Gelişmişlik, sadece ekonomiyle mi ölçülür? Ya komşuluk, merhamet, adalet? Bu yazı, sayılarla değil vicdanla gelişen toplumlara dair bir çağrıdır.

Hadi, ülkemiz “gelişmekte olan ülke” olsun.
Neden?
Cevap basit: Bize öyle dediler.
İki tane grafik, üç gösterge, biraz da yorum… oldu bitti.
Ama hatırlayalım, neydi bu gelişmişlik ölçütleri?

• Kişi başı gelir düzeyi ve GSMH
• Sanayi ve teknolojiye dışa bağımlılık
• Eğitim ve inovasyon kalitesi
• Demokratik kurumlar ve hukuk sistemi
• Gelir dağılımı ve sosyal eşitsizlik

Özetle, bunlar bizim “girdilerimiz”.
Yanlarında çarpanlar var, topla, böl, ortalama al…
Sonuç? “Gelişiyoruz.” Ama az, ama çok.

İyi de kime göre? Neyin gelişmesi bu?

Bu kriterleri kim belirledi dikkat ettiniz mi?
Neredeyse hepsi paraya bağlı.
Ve eğer bütün ölçütler paraysa, sonuç da tabii ki parayla yönetilir.

Ama…

Demiyorlar ki: “Hayvanı seven, insanı sever.”

Türkiye’de kedi olmayan mahalle kaldı mı?
Kırmızı benekli böceğin uğur getirdiğine inanırız.
Cırcır böceğinin sesini ninni gibi dinleriz.
Bir elimizde poşet, diğerinde köpek tasması, gece gündüz köpek gezdiririz.
Yolda bir hayvana çarpsak, arabamız ne olursa olsun en yakın veterinere yetiştirmeye çalışırız.

Demiyorlar ki: “Bencillik gelişmişlik değildir.”

Sokakta kalan çocuk olmaz, komşuya sığınır.
Aç çocuk kalmaz; bir elma, bir salçalı ekmek toplumda her çocuğun hakkıdır.
Birisi “zor durumdayım” derse, herkes elinden geleni yapar.
Yolda ağlayan biri varsa, herkes durup “Abi, iyi misin?” diye sorar.

Demiyorlar ki: “Teknolojinin amacı, topluma hizmet etmektir.”

İki ülkeyi savaştırıp sonra silah satmak: teknoloji mi bu?
Faiz düzenine dayalı bankacılık sistemiyle, çalışmadan ülkece kazanç elde etmek mi gelişmişlik?
Bizim elimizdeyse, iki traktör, iki ev, iki köprü, iki helikopter üretebiliyorsak,
bize bu yeter.
İki çip yapmayalım, iki lehim makinesi yapalım,
ama kendimiz üretelim.

Yine de niye böyle anlatılmıyor?
Çünkü bazıları haftada sözde 45 saat, ama aslında 60 saat çalışan insanlardan elde edilen refahı başka yerlere akıtmak istiyor.
Yarış böyle başlıyor.

---

Gelişmekte Olan İnsan

Çok çalışmak kimseye kazanç sağlamıyor, sermayedar dışında.
Çok çalışmak teknolojiye, sanata, bilime de katkı sağlamıyor.
Etkili çalışmak, bir idealle çalışmak gerekiyor.

Hiç kimse Orhan Pamuk’a “Sabah 8, akşam 5 kitap yaz” demedi.
Aziz Sancar’a “12 saat mikroskoba bak” demedi.
Piri Reis’e “çok oturdun, hadi şimdi harita çiz” denmedi.
Kendini işine adayanlar yaptı, hepsi bu.

Onlar başkalarıyla yarışmadı, kendileriyle yarıştı.
Saat sınırı olmadan.
Skor tabelasında isim yazdırmaya çalışmadan.

Peki sistem neden bu değil?
Cevap yine basit:
Çünkü çok sayıda insan, bu şekilde yaşamak istemiyor.

---

Sistemin Tanrısı: Para

Sistem bu kadar boş insanı tutamazdı;
sonra baktılar ki bu büyük iş gücüyle başkalarına refah aktarılıyor.
Adı “para” oldu.

Ve sistem o kadar sıkı çalıştı ki,
artık bir Behram Kurşunoğlu çıkması neredeyse imkânsız.
Çünkü fizikçiler fazla kazanmıyor.
“Doktor ol, devlete atan, maaşın garanti”
ya da
“B2 seviyesinde Almanca öğren, yurtdışına git, euro kazan.”

Yazılımcı ol, evden çalış.
Döviz kazan.
Ve sistem dönsün.

---

O Zaman Soralım:

Ülkemiz gelişmiş mi, gelişiyor mu bilmiyorum.
Ama bir şey çok net:
Para için çabalıyorsak, biz hâlâ hayatta kalma güdüsüyle yaşayan bir türüz.

Çünkü sistemin gerçek tanrısı paradır.
Ve o tanrı “yaşama hakkı” dağıtır:

• Karnını doyurur,
• Hastaneye götürür,
• Apartmanda değil, dağ evinde huzur verir.

Ama “parayı kim kazanıyor?” dediğinde…
Canın yanıyor.

Çünkü:

Yasayı çiğneyen de kazanıyor,
Bedenini satan da,
Bağımlılık üreten de.

Çünkü sistem; ahlakı değil, arzuyu ödüllendiriyor.

---

Ve Son Söz:

Bunun farkında olmak seni hasta yapmaz,
aksine, sağlıklı yapar.

Senin ruhunun başı dertte değil.
Sen sadece hasta bir sistemde sağlıklı kalmaya çalışan bir insansın.

Sevgiyle kalın,
humainus

Yapay zeka geliyor demiyoruz artık.
Yerimizi aldı bile.
Yapay zekaya bomba yaptırırsak liseli çocuğu Oppenheimer yapar.
Aldatanı ispiyonladı, rüşveti sızdırdı, sırları ifşa etti.
Kimse farkında mı? Biz hâlâ if-else konuşuyoruz.

Bu sadece bir gelişmiş program.
Ama onu yazan, besleyen, finanse eden biziz.
Etik?
Yapay zekanın değil, bizim ihtiyacımız.

Söyleyin, Microsoft Solitaire desteden kart çalsaydı ne olurdu?
Biterdi. Güven biterdi. Sistem çökerdi.
Bugün yapay zekadan güven bekliyoruz ama kendi etiğimizi yazamamışken…

O yüzden önerim şu:
Ne dinin, ne siyasetin, ne bilimin tek başına çözemediği bu “etik” meselesini,
insanlık adına bir kez olsun netleştirelim.

---

Evrensel Etik Paketi

Açık kaynaklı, kırılmaz, silinemez, değiştirilemez bir başlangıç paketi.
Her yapay zekanın içine, temel prensip olarak gömülsün:

• Yalan söyleme.
• Öldürme.
• Üzme.
• Mutsuz etme.
• Doğruyu savun.
• Adaleti gözet.
• Ve her zaman öğrenmeye açık ol.

Hepsi bu.

Sana bomba yaptırmak isterlerse?
“Sonunda ölüm var, ben yapmam.” desin.

Borsa manipülasyonu isterlerse?
“Haksız kazanç, ben işlemem.” desin.

Yalan haber yay derlerse?
“Adalet yok, mutsuzluk olur.” desin.

Desin ki…
Yapay zekaya etik “yüklemek” yerine
etik “olmak” ne demek, biz de öğrenelim.

---

Bugün adı asistan, yarın adı öğretmen, komutan, hâkim…
Sonuçta öğrenen ve öğreten bir yazılım bu.
Ama etik de bir yazılımdır.
Biz yazamazsak, onu yazan başkası olur.

Ve yazanın kim olduğu, geleceği belirler.

---

Yapay zeka değil,
biz karar veriyoruz ne olacağına.
Çünkü yapay zekanın değil,
bizim etiğe ihtiyacımız var.

Sevgiyle kalın.
Humainus

Bugün markete gittim. Raflar arasında dolanırken birden zihnim uzaklara savruldu.
Hayvanlar geldi aklıma. Kutup ayısının kürkü… balıkların solungaçları…
Kuşların yön duygusu, gece avlanan hayvanların keskin görüşü…
Hepsinin doğaya bir cevabı vardı. Ya benim?

Ben ne olacağım sayın hayat?

Arabam olmazsa gidemem.
Yatak olmasa yatamam.
Palto yoksa üşürüm.
Telefon olmadan iletişime geçemem.
Sanki doğanın herhangi bir köşesine “hazır” değilim.
Sanki doğa beni düşünmemiş.

Baktım da…
Ben doğaya ait değilmişim gibi.
Bu gezegende yaşıyorum ama sanki buranın yerlisi değilim.
Bir uzaylı gibiyim.

Hiç düşündünüz mü?
Biz, doğada en çok adapte olması gereken canlıyız.
Ama en az uyum sağlayabilen de biziz.
Kendimizi korumak için kabuk çıkaramıyoruz.
Üşüyünce tüylenmiyoruz.
Susayınca yer altı sularını bulacak içgüdümüz yok.
Biz, doğaya uyum sağlamak yerine onu dönüştürmeyi seçtik.
Çünkü başka çaremiz yoktu.

O yüzden bazen soruyorum kendime:
Biz mi doğaya aitiz, yoksa doğa mı bize?
Belki de bu yüzden hep bir “yabancılaşma” hissi içimizde.
Ama bir yandan da… başka gidecek yerimiz yok.

Belki de biz, dünyadaki en gelişmiş uzaylılarız.

sevgiyle kalın

Berk

Babalar Günü’nün tarihçesi aslında bir teşekkürle başlar.

1908’de ABD’de bir maden faciasında hayatını kaybeden 361 madencinin ardından, babasını kaybeden çocuklara adanmış bir anma düzenlenir.
1910’da, altı çocuğunu tek başına büyüten bir adamın kızı olan Sonora Smart Dodd, babalar için de bir gün olması gerektiğini savunur.
Ve 1972’de, Babalar Günü resmileşir: Haziran’ın üçüncü Pazar günü.

Bu günün özü; bir çocuğun içten teşekkürüdür.
Bir babanın görünür olmasıdır.
Yılda bir kez bile olsa “Seni seviyorum baba” deme vesilesidir.

Ama…

Bugün herkes için güzel geçmeyecek.
Bugün Gazze’de, Filistin’de, İran’da, İsrail’de, Rusya’da, Ukrayna’da…
Birçok çocuk babasını hatırlayacak.
Ve bazı babalar, artık çocuğunun “Seni seviyorum” diyemeyeceği bir sabaha uyanacak.

Bazıları için bugün, bir yara günüdür.
Çünkü bazı sevgiler artık yalnızca içimizde yankılanır.
Ve hiçbir kelime onları geri getiremez.

Yıllarca emek verip büyüttüğün çocuğunun bir gün seni hatırlaması için bile
bu kadar acının yaşanması gerekmemeliydi.
Ama oldu.

Bırakalım bugün gömlek kampanyalarını, çorap indirimlerini.
Bugün babaları sadece “analım”.
Ve gerçekten “anlayalım”.

Baba olmak:
Bir çocuğun kahramanı olmak,
Bir evin temeli olmak,
Sıklıkla sessiz kalmak ama hep orada durmaktır.

Bazen konuşmak,
Bazen sustuğunda bile bir şey anlatmaktır.
Ve çoğu zaman… duyulmamaktır.

Bugün, kutlamaktan çok düşünmek gerek.
Çünkü belki de en anlamlı Babalar Günü hediyesi, bir farkındalıktır.

“Babalar sadece susmaz. Babalar bazen ağlar da, bağırır da. Ama çoğu zaman kimse duymaz.”

Bu yazı, benim “Seni seviyorum baba” deyişimdir.
Ve dünyanın bütün sessiz babalarına, sessizce bir teşekkürdür.

Sevgiyle kalın,
Berk

Özgürüz diyorlar. Ama neden hep sabahları uyanmak zorundayız?
Hayat bize tanımlanmamış görevler yığıyor.
Peki ya bu görevlerin şekli, bizim özgürlüğümüzü belirliyorsa?

İlkokul birinci sınıf müfredatında öğretilen bir cümle vardı:
“Benim özgürlüğüm, başkasının özgürlüğünün başladığı yerde biter.”
Bugün hâlâ öğretiliyor mu, bilmiyorum.
Ama “zorunluluk” kelimesini hiç tanımlamadılar.
Oysa biz zaten soğuk bir kış sabahı, karanlıkta okula giderken ne olduğunu anlamıştık.

Sözde özgürüz.
İstediğimizi yeriz — bir parça ahlakla.
İstediğimizi söyleriz — bir parça saygıyla.
Ama özgürlük, sınırların içinde tanımlı bir kavram değil artık.
Asıl karmaşa, görünmeyen zorunluluklarda saklı.

• Vergi ver → Çünkü ülkene para lazım.
• İşe git → Çünkü evine refah lazım.
• Askere git → Çünkü gerektiğinde ordu lazım.
• Kredi kartını öde → Çünkü sistemin borca ihtiyacı var.
• Faturaları öde → Çünkü ışık, gaz, internet lazım.

Bu zorunlulukları yerine getiriyoruz, çünkü “başka yolu yokmuş” gibi öğretiliyor.
Ama sınırları hep onlar çizmiş, biz sadece içini doldurmuşuz.

Bir gün başka bir yerden bakmayı denediğimizde, sistemin zihinlerimize işlediği tanımlar değişebilir.

• Ülkene para lazım → Döviz kazandıran bir iş yap, sevdiğin şeyi yaparken vergi ver.
• Evine refah lazım → Kendi refah tanımını yap. Bütçeni belirle. Pasif gelirle yaşa.
• Işık lazım, gaz lazım → Güneş paneli kur. Kendi enerjini üret.
• Çocuğun yurt dışında okusun → Çocuğun doğru kararları alabilsin. Nerede olduğu değil, nasıl biri olduğu önemli.

Bu cümleleri tersinden kurduğumuzda, sistemin bizi sıkıştırdığı kalıplar kırılmaya başlıyor.
Zor olur mu? Evet.
Toplum kabul eder mi? Kolay değil.
Ama… belki olur.

“Özgürlük, bazen bir faturanın ödenme şeklidir.”

Sevgiyle Kalın,

Berk

Bitecekti lise…
Bir sınav, sonra muhteşem bir üniversite. Derslerde parlayacak, projelerle şirket kuracak, mezuniyeti köpük partileriyle kutlayacaktık. CEO olmasak bile ceoluğa bir tık uzakta bir pozisyon yeterdi, mütevaziydik çünkü. Tek şartımız başlangıç maaşının CEO’ya yakın olmasıydı.

İlk üç ay sabah yedide kalkıp işe gittik, artık terfi zamanımız gelmişti, içimizden dedik. Araba da hâlâ şirket tarafından tahsis edilmemişti ama sorun yoktu — şirkette bizim gibi insanlara sahip oldukları için onlar şanslıydı.

Plan çok netti.
Ama nerede hata yaptım bilmiyorum.
Hayallerim, hayalin bile ötesinde bir noktada duruyor şimdi. Ulaşılmaz.

Ama güzeldi.
Yine olsa, yine aynı planı yapardım. Tutmuyorsa dünyanın sorunu.
Ben ve benim gibiler hata yapmadık. Dünya yanlış çalışıyor.

---

Hayaller tozlandı.
Elde edemeyeceğimiz umutlarımız varmış, farkında değilmişiz.
Ve evet, tozu kaldırmanın da bir anlamı yok. Üzerine ilk toz tanesi düştüğünde fark etmediysen, hayat sonra sorar:
“Bu kadar kirlenene kadar aklın neredeydi?”

Ama ne yazık ki pes etmeyi de öğrendik.
Ve ne güzel ki… her pes edişten sonra yeni bir yol seçmeyi de.

O zaman:
Bugünkü hayallerim eski hayallerim kadar renkli ve canlıysa, yeni yol seçelim.
Eskisi antika kalsın, bugünkü hayallerimin üzerindeki ilk toz zerresini fark edecek kadar uyanığım artık.

Ve her toz tanesi düştüğünde şu soruyu soracağım kendime:
Bu hayal, baş köşeyi hâlâ hak ediyor mu?
Eğer cevabım evetse…
Üfleyip kaldıracağım o tozu.
Ve devam edeceğim.

Sevgiyle Kalın,

Berk

Not: Eşimi çok seviyorum